De echte vampierenverhalen achter de tours van New Orleans
De echte vampierenverhalen new orleans die tijdens de tours van de stad worden verteld, zijn gebouwd op vijf terugkerende legenden, en slechts één daarvan houdt stand als gedocumenteerde geschiedenis. Gidsen vertellen elke avond in de French Quarter over de Casket Girls, Jacques St. Germain, de gebroeders Carter, de fictie van Anne Rice en de Creoolse lougawou, en elk verhaal verdient zijn plek om een andere reden: een echt historische gebeurtenis die verder is opgerekt dan de archieven dragen, een krantenverhaal dat niemand volledig kan bevestigen, een pure verzinsel, of fictie die bepaalde hoe over de hele stad wordt gesproken. Wij lopen deze straten beroepshalve, dus hieronder staat de eerlijke versie van elk verhaal, eerst zo verteld zoals gidsen het doen en dan gecheckt tegen wat er werkelijk in de archieven bewaard is gebleven. Niets hiervan is bedoeld om het vertellen te bederven. Het is bedoeld om u ervan te laten genieten met open ogen, en om te weten welke stops bij de New Orleans vampiertour horen wanneer u er klaar voor bent er een te boeken.
Kort antwoord
Het sterkste van de echte vampierenverhalen in New Orleans is het raamincident van Jacques St. Germain uit 1903, waarvoor een krantenbron bestaat, ook al is het niet volledig te verifiëren. De Casket Girls en de gebroeders Carter zijn pure folklore verbonden aan echte geschiedenis, en de fictie van Anne Rice is de reden dat de hele stad zich vandaag laat lezen als vampierengebied. Elk verhaal hieronder wordt geframed als de legende die het is, met het historische record ernaast.
Belangrijkste punten
- Het bloedincident van Jacques St. Germain uit 1903 heeft een gedocumenteerde krantenspoor, al werd de arrestatie zelf nooit bevestigd
- De Casket Girls kwamen aan als echte bruiden in 1728, niet als vampieren, en het kloostergebouw dat aan hun legende is verbonden werd zelfs pas in 1751 gebouwd
- Het verhaal van de gebroeders Carter heeft nergens in Louisiana executieregistraties, ook al wordt het op sommige wandelingen als feit verteld
- De Vampire Chronicles van Anne Rice, en geen enkele historische zaak, zijn de reden dat New Orleans als vampierengebied wordt beschouwd
- Bekijk de exacte route en stops waar deze legenden worden verteld, adres voor adres
- Hoor de verhalen van de Casket Girls en St. Germain volledig verteld op de meest beoordeelde avondwandeling
De legenden in één oogopslag
Vijf verhalen dekken vrijwel alles wat een gids u vertelt over vampieren in New Orleans. Sommige zijn historische gebeurtenissen in een bovennatuurlijk kostuum, één lijkt meer op echte misdaadverslaggeving dan op folklore, en één is openlijk fictie die toevallig bepaalde hoe een hele stad wordt begrepen. De tabel hieronder sorteert ze op wat er werkelijk in de archieven bewaard is, niet op hoe goed het verhaal klinkt om middernacht.
| Legende | Het verhaal | Wat de archieven zeggen | Oordeel |
|---|---|---|---|
| De Casket Girls | Franse bruiden kwamen in 1728 aan met kassettendoosjes waar volgens geruchten iets ondoods in zat | Het klooster dat aan de legende is verbonden was pas in 1751 af, en de doosjes waren te klein voor een lichaam | Pure folklore |
| Jacques St. Germain | Een vrouw sprong in 1903 uit zijn raam en verklaarde dat hij haar bloed had gedronken | Er bestaat een krantenverslag; er is geen bevestigd arrestatiedossier bewaard gebleven, en hij verdween voor zijn verhoor | Legende met een papieren spoor |
| De gebroeders Carter | Twee havenarbeiders zouden in de jaren dertig slachtoffers hebben leeggezogen en zijn daarvoor geëxecuteerd | Van geen enkele broer is ooit een executie-, rechtszaak- of krantenregistratie opgedoken | Pure folklore |
| Het New Orleans van Anne Rice | Haar Vampire Chronicles maakten van de echte huizen en begraafplaatsen van de stad vampierenbezienswaardigheden | De huizen zijn echt en de connectie is gedocumenteerd, maar de vampieren zijn openlijk fictie | Literair, geen legende |
| De Lougawou | Een gedaantewisselende, bloeddrinkende figuur uit de Creoolse en Haïtiaanse traditie van Louisiana | Een echte, afzonderlijk gedocumenteerde volkstraditie die ouder is dan de Europese vampierengekte hier | Pure folklore |
De Casket Girls
Het verhaal, zoals verteld tijdens de tour: in 1728 arriveerde een zending jonge Franse vrouwen in New Orleans om bruiden te worden voor de mannen van de kolonie, bijgenaamd filles à la cassette naar de kleine houten kistjes, of cassettes, waarin hun bezittingen werden vervoerd. Ze stapten bleek van maanden op zee van boord, en het gerucht volgde hen: er zat iets in die kistjes dat geen kleding was. De versie die gidsen vertellen voor het Oude Ursulinenklooster aan Chartres Street is specifiek.
De luiken op de derde verdieping, zeggen ze, zijn sindsdien dichtgespijkerd gebleven, verzegeld met nagels die door de paus zelf gezegend zijn om te voorkomen dat wat de meisjes droegen naar buiten kon.
- Archieven noemen gewone inhoud van de cassettes: onderrokken, hoofddeksels, naaiartikelen
- De meisjes waren echt; de Franse kroon stuurde echt bruiden naar de kolonie
- De vampierenlezing is een moderne toevoeging, geen achttiende-eeuws geloof
Wat de archieven zeggen: het bewaard gebleven Ursulinenklooster, het gebouw waar gidsen naar wijzen, was pas in 1751 voltooid, ongeveer drieëntwintig jaar na de aankomst van de Casket Girls. Wat er ook gebeurde met die eerste generatie bruiden, het gebeurde niet in het gebouw waar de tour stopt. De cassettes zelf waren klein genoeg om aan boord van een schip mee te nemen en omgevouwen kleding in te bewaren, niets meer. En de vampierenkadering heeft een te achterhalen geboortedatum: hij kleefde pas aan de Casket Girls nadat de romans van Anne Rice New Orleans in de jaren zeventig en tachtig synoniem maakten met vampieren. Daarvoor waren ze simpelweg een voetnoot in de koloniale immigratiegeschiedenis.
Oordeel: pure folklore, gelegd over een echte historische migratie die niets bovennatuurlijks had. Het klooster, de meisjes en het jaar 1728 zijn allemaal echt. De verzegelde luiken en de gezegende nagels zijn het verhaalvertellen dat er generaties later omheen groeide.
Jacques St. Germain
Het verhaal, zoals verteld tijdens de tour: in 1902 arriveerde een welvarende Fransman genaamd Jacques St. Germain in New Orleans met de claim af te stammen van de echte achttiende-eeuwse Comte de Saint-Germain, een figuur aan Europese hoven die beweerde eeuwenoud te zijn en beroemd was omdat hij nooit at bij zijn eigen diners. St. Germain hield hier dezelfde gewoonte aan. Gidsen pauzeren voor zijn voormalige huis op 1039 Royal Street om te vertellen wat er op een decembernacht in 1903 gebeurde: een vrouw sprong uit het raam op de eerste verdieping en vertelde de politie op straat dat hij haar had gebeten.
Agenten die het huis doorzochten zouden naar verluidt bloedvlekken en wijnflessen gemengd met bloed aantreffen. Tegen de tijd dat iemand kwam om hem te verhoren, was St. Germain verdwenen, en niemand zag hem ooit weer in de stad.
- Het huis op 1039 Royal Street, op de hoek van Ursulines Avenue, staat er nog steeds
- De val van een vrouw en haar beschuldiging maken deel uit van de hervertelling uit de krantentijd
- De verdwijning van St. Germain is het detail dat het verhaal levend houdt
Wat de archieven zeggen: dit is het dichtst bij een gedocumenteerd incident in de hele reeks. Een periodeverslag van de raamval en de beschuldiging bestaat in de hervertellingen die sindsdien de ronde doen, maar er is geen geverifieerd arrestatiedossier, rechtszaakstuk of eigentijds politierapport bewaard gebleven om de details te bevestigen zoals een moderne true-crimezaak zou worden bevestigd. Juist dat gat houdt het verhaal in de tourrotatie in plaats van in de geschiedenisboeken: er is genoeg van een papieren spoor om het echt te laten voelen, en net niet genoeg om het te bewijzen.
Oordeel: legende met een papieren spoor. Er is in 1903 iets gebeurd op dat adres waarbij een beschuldiging viel die dramatisch genoeg was om meer dan een eeuw aan hervertellingen te doorstaan. Of het gebeurde zoals het verhaal het vandaag vertelt, is onmogelijk te bevestigen of te ontkennen, en elke tour die het als vaststaand feit vertelt vult een gat in dat het record openlaat.
De gebroeders Carter
Het verhaal, zoals verteld tijdens de tour: John en Wayne Carter, havenarbeiders in de French Quarter in de jaren dertig, hielden slachtoffers vastgebonden in een appartement en trokken hun over een periode van maanden het bloed uit het lichaam. De gebruikelijke versie eindigt met een meisje dat ontsnapt en naar de politie rent, en met beide broers die terechtstaan en worden geëxecuteerd voor de moorden. Het is het meest gruwelijke van de vijf legenden, en op sommige wandelingen is het het verhaal dat het dichtst bij de LaLaurie Mansion wordt verteld, waar de true-crime-kadering van de avond het publiek er al op heeft voorbereid.
- Geen voornamen verder dan "John" en "Wayne" komen consequent terug in de hervertellingen
- Het appartement wordt nooit gekoppeld aan een specifiek bewaard gebleven adres
- Het verhaal wordt op sommige routes als vaststaand feit verteld, zonder enige kanttekening
Wat de archieven zeggen: onderzoekers die naar John of Wayne Carter hebben gezocht, hebben niets gevonden. Er is geen executieregistratie voor geen van beide namen in Louisiana, geen procesverslag, geen rechtszaakstuk, en cruciaal: geen krantendekking van wat, als het was gebeurd zoals verteld, een van de meest sensationele misdaden in de geschiedenis van de stad zou zijn geweest. Een zaak met meerdere slachtoffers, een dramatische ontsnapping en een dubbele executie zou wekenlang op de voorpagina's hebben gestaan. Er stond niets.
Oordeel: pure folklore, zonder enige vorm van ondersteunend bewijs. Van de vijf legenden hier is dit degene die het vaakst als ongekwalificeerd feit wordt verteld en het minst wordt gesteund door wat er bewaard is gebleven. Wij vertellen het als een verhaal, omdat het op een donkere straat werkelijk effectief is, niet omdat er een strafdossier achter zit.
Het New Orleans van Anne Rice
Anne Rice bracht een groot deel van haar leven door in New Orleans, en meer dan enige individuele legende is haar fictie de reden dat de stad zich vandaag laat lezen als vampierengebied. Gallier House op 1132 Royal Street, een stadshuis uit 1857 ontworpen door architect James Gallier Jr., is het gebouw waar Rice zelf zei dat het matchte met wat ze zich had voorgesteld voor het huis van Louis en Lestat aan de Rue Royale, en het verschijnt opnieuw in het eerste seizoen van de televisieverfilming uit 2022. Haar eigen voormalige woning, een Greek Revival-herenhuis op 1239 First Street in de Garden District, werd het model voor het Mayfair-huis in The Witching Hour.
Lafayette Cemetery No. 1, op 1400 Washington Avenue, herbergt het gietijzeren graf van de familie Karstendiek dat fans bijnaam Lestats graf geven, en St. Elizabeth's Orphanage op 1314 Napoleon Avenue was een echt gebouw dat Rice bezat en restaureerde.
| Locatie | Adres | Connectie |
|---|---|---|
| Gallier House | 1132 Royal Street | Rices model voor het stadshuis van Louis en Lestat aan de Rue Royale; tegenwoordig een museum |
| Het voormalige huis van Anne Rice | 1239 First Street | Herenhuis in de Garden District, model voor het Mayfair-huis in The Witching Hour |
| Lafayette Cemetery No. 1 | 1400 Washington Avenue | Gietijzeren graf van Karstendiek dat fans "Lestats graf" noemen |
| St. Elizabeth's Orphanage | 1314 Napoleon Avenue | Bezeten en gerestaureerd door Rice; komt voor in haar werk |
Interview with the Vampire werd in de stad opgenomen, zowel voor de film uit 1994 als opnieuw voor de televisieserie uit 2022, en The Originals gebruikte de French Quarter vijf seizoenen lang als decor. Niets ervan wordt als geschiedenis gepresenteerd, en dat hoeft ook niet. Rices fictie deed iets wat de oudere legenden nooit voor elkaar kregen: het gaf New Orleans een blijvende, specifieke identiteit als vampierengebied, en elke andere legende op deze pagina wordt nu door die bril gelezen, of die nu ouder is dan haar romans of niet.
Oordeel: literair, geen legende, en misschien wel het invloedrijkste van de vijf verhalen, precies omdat het nooit heeft gedaan alsof het waar was. Als u de adressen op een rij wilt voor een speciale wandeling, behandelt onze gids over de Anne Rice- en filmlocaties tijdens de avondwandeling de volledige lijst en legt uit wat er werkelijk waar is opgenomen.
De Lougawou
Niet elke bloeddrinkende figuur in de folklore van Louisiana kwam uit een Europese vampierenroman of een krantenverhaal uit de French Quarter. De Creoolse folklore van Louisiana, doorgegeven vanuit de Franse en Haïtiaanse traditie, kent zijn eigen gedaantewisselende, bloeddrinkende figuur, de lougawou genoemd, een naam afgeleid van het Franse loup-garou. Generaties lang verteld in Creoolse gemeenschappen in de hele regio, gaat de lougawou lang vooraf aan de vampierengekte die de romans van Anne Rice later naar de stad brachten, en hij hoort bij een werkelijk afzonderlijke verteltraditie in plaats van bij een uitvinding uit New Orleans.
- De lougawou wisselt van gedaante in plaats van simpelweg bloed te drinken in menselijke gedaante
- De traditie is van Creoolse en Haïtiaanse oorsprong, onderscheiden van de Europese vampiermythe
- Hij wordt al generaties in deze gemeenschappen verteld, los van de toeristenlegenden
Oordeel: pure folklore, maar van een andere soort dan de ontmaskerde verzinsels hierboven. De Casket Girls en de gebroeders Carter zijn verhalen die verder zijn opgerekt dan de archieven dragen. De lougawou is nooit als gedocumenteerde geschiedenis gepresenteerd; het is een levende mondelinge traditie, gedragen en herverteld op eigen voorwaarden lang voordat iemand in New Orleans van Jacques St. Germain had gehoord.
Geschiedenis of verzinsel: hoe wij ze onderscheiden
De vier oordelen hierboven zijn niet willekeurig. Elk ervan weerspiegelt een andere relatie tussen een verhaal en het papieren spoor erachter, en dat verschil kennen is precies het punt van deze verhalen eerlijk vertellen in plaats van als vlak feit.
- Gedocumenteerd incident, betwiste lezing: een echte, gedateerde gebeurtenis is bewaard in de archieven, maar hoe die moet worden geïnterpreteerd blijft werkelijk open
- Legende met een papieren spoor: eigentijdse verslagen bestaan, maar cruciale details, zoals een arrestatiedossier, werden nooit bevestigd en zijn vandaag niet te controleren
- Pure folklore: er bestaat helemaal geen ondersteunend bewijs, zelfs niet als het verhaal op sommige tours als vaststaand feit wordt verteld
- Literair, geen legende: openlijk erkende fictie, opmerkelijk vanwege hoeveel het de identiteit van de stad toch heeft bepaald
Wij vinden de eerlijke versie de betere om op een donkere straat te horen, niet de afgevlakte. Een verhaal dat contact met het archief overleeft, zoals dat van Jacques St. Germain, verdient zijn rillingen op eerlijke wijze. Een verhaal dat dat niet doet, zoals dat van de gebroeders Carter, is nog steeds het vertellen waard, maar dan als de folklore die het is.
Gidsen die die lijn vervagen liegen niet zo zeer als dat ze een stap overslaan, en wij vinden liever dat u weet welke stap is overgeslagen.
Waar de tours deze verhalen vertellen
Elke legende hierboven wordt verteld op een specifiek adres, niet in abstracte zin, en dat is mede de reden dat de tours werken. De originele geesten-, voodoo- en vampierenwandeling behandelt de Casket Girls bij het Ursulinenklooster en het huis van Jacques St. Germain op dezelfde route, samen met het New Orleans Pharmacy Museum. De true crime- en voodoo-ervaring gaat dieper in op de kadering van de gebroeders Carter en de donkerste kant van het verhalenvertellen. De bekroonde wandeling van $22 houdt het tempo hoog en eindigt bij Lafitte's Blacksmith Shop, waar zowel de connectie met Anne Rice als de Hurricane-cocktailvoucher van de avond aan bod komen.
- Casket Girls en St. Germain: samen verteld op de route die het Ursulinenklooster aandoet
- Gebroeders Carter: verteld met de true-crime-kadering op de donkerste van de wandelingen
- Anne Rice-locaties: genoemd op de route, met de volledige adressenlijst in de speciale gids
- Lougawou: genoemd als context voor de bredere voodoo- en folkloretradities van de stad
Veelgestelde vragen
Wat zijn de echte vampierenverhalen achter de tours van New Orleans?
Vijf legenden vormen vrijwel de hele tourcircuit: de Casket Girls, Jacques St. Germain, de gebroeders Carter, de fictie van Anne Rice en de Creoolse lougawou. Alleen de zaak van St. Germain uit 1903 heeft een bewaard gebleven krantenspoor; de rest varieert van pure folklore tot erkende fictie.
Waren de Casket Girls echt vampieren?
Nee. Het waren echte Franse vrouwen die rond 1728 aankwamen als bruiden voor de kolonie. De vampierenlezing is een moderne toevoeging die pas aan het verhaal kleefde na de romans van Anne Rice, en het kloostergebouw dat aan de legende is verbonden was zelfs pas in 1751 voltooid.
Was Jacques St. Germain een echt persoon?
Een man met die naam woonde inderdaad op 1039 Royal Street en claimde af te stammen van de historische Comte de Saint-Germain. Het raamincident uit 1903 heeft een verslag uit de krantentijd achter zich, maar er is geen bevestigd arrestatiedossier bewaard gebleven, en daarom noemen wij het een legende met een papieren spoor in plaats van vaststaande geschiedenis.
Hebben de gebroeders Carter echt bestaan?
Er is geen geverifieerd bewijs dat ze bestonden. Er is in Louisiana nooit een executie-, rechtszaak- of krantenregistratie voor een van beide broers opgedoken, ook al wordt het verhaal op sommige tours soms als ongekwalificeerd feit verteld.
Langs welke Anne Rice-locaties lopen de tours?
Gallier House op 1132 Royal Street, haar voormalige huis op 1239 First Street in de Garden District, Lafayette Cemetery No. 1 en St. Elizabeth's Orphanage zijn allemaal verbonden met haar werk. Niet elke route stopt bij elk adres; de gids van de originele avondwandeling legt uit welke langs worden gedaan.
Wat is de lougawou?
Een gedaantewisselende, bloeddrinkende figuur uit de Creoolse en Haïtiaanse volkstraditie van Louisiana, onderscheiden van de Europese vampiermythe en generaties lang verteld in Creoolse gemeenschappen, lang voordat de vampierenlegenden uit het toeristentijdperk van de stad vorm kregen.